Tost hazır olduktan sonra tepsimi aldım, odama çıktım. Baktım uzun zamandır Family Guy izlemiyor muşum, kucağımda tepsim yatağa oturdum ve ne kadar bölüm varsa izledim, jenerik müziğini bağıra çağıra söyledim her bölümün başında.
Sonra tost ve izlenmemiş bütün bölümler bitti. Ufak bir gülümseme geldi yüzüme, istemsiz. Sonra arkasından göz yaşları hala gülümsüyor olsam bile, geldiler. Hepsini nasıl özlediğimi kendimden saklamaya çalışırken ne kadar yorulduğumu fark ettim. Burada olmanı istediğimi kendime söylememek nasıl sustuğumu fark ettim. Ne saklayarak bir yere varabiliyorum, ne de susarak.
Bunları okuyor musun bilmiyorum ama seni ve seninle ilgili olan her şeyi çok özlüyorum.
Ve bunları yazarken arkamdaki tepside senin tostun ve çayın soğuyor...
1 comment:
teşekkürler, günaydın şarkılarınla ve hikayelerinle döndüğün için.Tüm bu yazılar kurgu mu yoksa yaşanmış mı bilmiyorum ama hangisi olursa olsun dönüp dönüp okuması keyifli, ellerine sağlık...
Post a Comment