Bir haftadır üzerimde bir ağırlık, ama bir derdim olduğundan da değil... Sorun var olan vücudu, tüm hafifliğine rağmen kaldıracak gücümün olmaması... Sorun artık hep vücudumun bir tarafından beni dürten çocuğun belki de beni tamamen terk etmiş olması...
Benim çok güzel bir hayatım var, gerçekten... Muhteşem bir sevgilim, sevimli bir kedim, minik ve sıcak bir evim, bir sürü oyuncağım -bu nokta çok önemli- ve güzel dostlarım... Hepsi için minnettarım, her kime olmam gerekiyorsa... Ama bazı şeyleri kaybediyorum gibi hissediyorum...
Özellikle oyuncaklarıma olan ilgimi....
Ben takıntılı bir kolleksiyoncuyum, elektronik eğlence sektörüne dahil olabilecek bütün oyuncakları ve oyunları toplamaya adadım kendimi, aldığım bir şey koleksiyonuma girdikten sonra asla çıkmaz, asla satılmaz, asla paylaşılmaz...
Her şey PS3'ümü satmamla başladı...
Aslında sahip olduğum PS3'lerden birini satmamla, evet birden çok PS3'üm var... Bunca zaman maddi açıdan çok zor durumlara düşmüş, ama yine de koleksiyonumun bir parçasını asla satmamıştım. Bu kararı alabildiğimi ve hiç üzülmeden bir oyuncağımı satabildiğimi farkettiğim an işler değişmeye başladı...
Neden şimdi?
Sorunun cevabını ararken pek çok şey tokat gibi çarptı suratıma... Mesela şu an grubumla bir albüm kaydediyorum. çok değil bundan 3, 4 yıl önceki Murat bu noktada olsa heyecandan yerinde duramazdı... Şu an ki ise kıçını kaldırıp kayıtların nasıl gittiğini görmek için stüdyoya bile gitmeye üşeniyor... Konser mi var bir yerde, kim gidicek yahu ona amaaaan... Stüdyo mu yapacağız, abi gereği var mı yaaa, çıkar çalarız işte...
Müzisyen Murat'ın hayallerine ne oldu?
Saçları beyazladı ve başı şişti...
Yeni evimize çıktığımız da sevgilim bütün oyuncaklarımı kurmamamı istedi ve direk evet dedim... Bu bir fedakarlık mıydı? Hayır... Gerçekten bir duvar dolusu oyun konsolunu kurmak isteseydim bunu bir şekilde ara yolunu bulur yapardım, eminim ki sevgilim bu konuda hevesli olduğumu farketse "Tozunu sen alırsın ama" der ve o aletler kurulurdu... Hayır sorun bu değildi, evet dedim çünkü ben de hevesli değildim, o söylemese bile zaten kurmayı düşünmüyordum benim için bir zamanlar gurur tablosu olan koleksiyonumu... Kutulara kalktılar ve öyle duruyorlar...
Murat'ın oyuncaklarına ne oldu?
Hayat oynarken bozdu...
Uzun zamandır tutunduğu çocuk ya gitti, ya da battaniyesini burnuna kadar çekip uyudu...
Kim bilir...
1 comment:
Hiç mi bişi olmadı gördünde acaba
Post a Comment